Elk gebouw is een automatisering die bij mij vanzelf draait. Het stadje wordt elke maandag opnieuw geteld uit wat er echt gebeurde, niet uit wat er aan staat.
Bovenaan deze site staat een getal: hoeveel automatiseringen er bij mij vanzelf draaien. Een getal zegt niet wat het zijn. Dit stadje laat zien welke soort het is, waar het draait en of het in de afgelopen weken echt iets deed. Verderop bouw je zelf een stadje met dezelfde stenen.
Elke wijk is een plek waar automatiseringen draaien. Vooraan liggen de ketens in n8n, de grootste wijk. Links de taken op mijn laptop, achter de routines die Claude op vaste momenten uitvoert, rechts mijn server.
Het soort gebouw zegt wie er beslist. Een fabriek is vaste code. Een kantoor volgt een vaste route met één AI-stap erin, zoals een samenvatting schrijven. In een huis woont een AI-agent: die bepaalt zelf welke stappen hij zet.
Een automatisering die keurig is ingepland, hoeft nog niets te doen. Bij een opruimronde in juli haalde ik er twee weg die netjes op tijd startten en niets meer toevoegden. Sindsdien tel ik alleen wat aantoonbaar draaide: een uitvoering in het logboek van n8n, een laatste run in de Taakplanner, een regel in het logboek van de server.
Daarom is de nacht hier geen sfeer maar de meting. Draaide een automatisering in de afgelopen 35 dagen, dan brandt er licht. Zo niet, dan blijft het gebouw donker en zie je in één oogopslag wat stilviel. Het stadje volgt de echte lichturen in Nederland: overdag zie je het licht met de knop Nacht.
Het stadje groeit vanzelf mee. Komt er een automatisering bij, dan verschijnt er een gebouw op het eerste vrije vak in zijn wijk.
Niet alles wat draait start uit zichzelf. Een webhook in n8n wacht tot een ander systeem aanklopt, en de foutafhandeling springt pas aan als er elders iets misgaat. Als ik met Claude Code werk, draaien er hooks mee: kleine stukjes code die bijvoorbeeld tegenhouden dat ik werk vastleg zolang de bijbehorende test niet groen draaide. Ze tellen niet mee in het getal bovenaan. In het stadje lopen ze als leidingen onder de grond, zichtbaar in de doorsnede aan de randen: links de hooks, rechts n8n.
Ook hier is stroming het bewijs. Een webhook stroomt als n8n hem in de afgelopen 35 dagen echt uitvoerde. Bij hooks is dat lastiger, want de meeste laten niets achter. Alleen een hook die zelf iets wegschrijft, kan laten zien dat hij draaide. De rest staat er als lege leiding. Een logboek bijbouwen alleen om die leidingen te laten stromen, heb ik bewust niet gedaan.
Een gebouw krijgt een naam als het elders op deze site al beschreven staat, zoals de rapporten over Oekraïne en het AI-leesadvies. De rest krijgt een omschrijving op hoofdlijnen. Daar zitten taken tussen voor mijn werk, voor thuis en voor de kinderen, en die horen niet met naam op een openbare site.
Een nieuwe automatisering verschijnt standaard zonder naam. Een naam komt er pas bij als ik hem zelf toevoeg.
Het stadje hierboven draait op een klein bouwspel dat ik eerst los maakte. Hier kun je er zelf mee bouwen: kies een bouwsteen en tik op een tegel. Elk pixel komt uit code, er zit geen enkel tekenbestand in.
Met de muis kun je ook slepen. Op een telefoon zoom je in met de plusknop en schuif je met je vinger. Je stadje blijft bewaard in deze browser.
SimCity 2000 en RollerCoaster Tycoon hadden een herkenbare beeldtaal: schuin van boven, kleine tegels, een beperkt aantal kleuren. Ik wilde weten of je die stijl kunt nabouwen zonder één plaatje te tekenen.
Voordat er een gebouwtje stond, lag er een stijlblad met zes regels. Elke schuine rand zet twee pixels opzij en één omhoog. Het licht valt altijd van linksboven, dus het dak is licht, de linkermuur halfdonker en de rechtermuur donker. Elke kleur hoort bij een materiaal: gras, asfalt, baksteen, glas.
De felle kleuren van deze site komen in het spel alleen terug als licht. Overdag zijn de ramen donker glas. Zet je het spel op nacht, dan schuift elke kleur naar donkerblauw en gaan de ramen aan, in de kleuren van de site.
De nacht is geen tweede tekening. Het is dezelfde tekening met een ander palet.
Zo deden de oude spellen het ook: ze wisselden van kleurenset in plaats van alles opnieuw te tekenen. Dat houdt het spel klein. Alles op deze pagina, van het water tot de rook uit de schoorstenen, is één bestand code. Het stadje bovenaan gebruikt diezelfde motor en zet er alleen de telling op: welk gebouw waar staat, en of het licht aan mag.
Dat is het voordeel en meteen het probleem. In de eerste proef stonden alle losse tegels half buiten beeld, omdat één verschuiving niet klopte. En de bomen verdwenen in het gras, omdat ze uit dezelfde kleuren kwamen. Een tekenaar ziet dat meteen; code doet gewoon wat er staat.
Het spel vergroot alleen in hele stappen, want een pixel die half wordt uitgerekt, maakt de stijl kapot. Op een telefoon past het speelveld daardoor net niet: je zoomt in met de plusknop en schuift het opzij met je vinger.
De stijl is nagebootst, niet overgenomen. Er zit geen beeld, kleurenset of naam uit de originele spellen in.
Het stadje toont wat vanzelf start. Achter de schermen werkt meer: controles die meekijken voordat er iets wordt opgeslagen, en ketens die alleen starten als een andere ze aanroept. Die komen er later bij als leidingen onder de grond.