Web-app · AI · Gezinsproject
De voorraadkast die zichzelf kent
Een app die met een foto ziet wat er in huis ligt, waarschuwt wat bijna over datum is, en uitrekent hoe lang mijn gezin het zou volhouden als de winkels dichtgaan.
Een app die met een foto ziet wat er in huis ligt, waarschuwt wat bijna over datum is, en uitrekent hoe lang mijn gezin het zou volhouden als de winkels dichtgaan.
Een noodpakket koop je één keer en vergeet je daarna. Blikken verlopen, water raakt op, en niemand weet nog wat er achter in de kast staat. Ik wilde geen lijstje op papier dat meteen achterhaald is, maar iets dat leeft.
Dus bouwde ik een app die mijn huishoudvoorraad bijhoudt zonder dat het aanvoelt als administratie. Overzicht dat vanzelf klopt, waarschuwingen voordat iets weg moet, en een eerlijk antwoord op de vraag die je eigenlijk niet wilt stellen: als het misgaat, hoe lang red ik het dan met mijn gezin?
Het begon met een noodpakket. Je legt het aan, je bent trots, en een jaar later heb je geen idee meer wat er nog goed is. De houdbaarheid tikt door, je koopt dubbel wat je al hebt, en het overzicht dat je ooit had is verdampt.
Een lijstje op papier of in een notitie-app loste het niet op: dat is op de dag dat je het maakt al verouderd. Ik wilde iets dat zichzelf bijhoudt, dat me op tijd port, en dat niet alleen laat zien wát ik heb, maar ook wat het waard is als het er echt op aankomt.
Een voorraad die je niet kunt overzien, is geen voorraad. Het is een kast vol verrassingen.
De grootste drempel bij voorraadbeheer is de invoer. Alles met de hand intypen houdt niemand vol. Dus die drempel heb ik weggehaald: je fotografeert het etiket van een product, of een hele plank in één keer, en de AI leest eruit wat het is. Naam, hoeveelheid en houdbaarheidsdatum, uit één of twee foto's. Ook potten zonder etiket herkent hij.
Onder de motorkap doet kunstmatige intelligentie het zware werk van herkennen en inschatten. Maar het rékenen laat ik er bewust niet aan over. Hoeveel dagen je vooruit kunt, wordt bepaald in vaste, controleerbare code, niet door een AI die elke keer een iets ander antwoord kan geven.
De AI mag schatten. Rekenen doet de rekenmachine.
Dat verschil is belangrijker dan het klinkt. Het betekent dat je op je telefoon en je laptop altijd exact dezelfde uitkomst krijgt, en dat een advies over je veiligheid nooit afhangt van de bui van een taalmodel.
De app op mobiel: je voorraad per locatie in huis, met houdbaarheid in kleur en snel toevoegen via de camera.
De app is geen schets, hij draait. Ik gebruik hem thuis, en dit is wat hij concreet oplost.
Het sterkste moment is de crisis-check die eerlijk durft te zijn. In plaats van een geruststellend vinkje zegt de app waar de zwakke plek zit: "genoeg eten voor tien dagen, maar water voor maar twee." Dat is precies het inzicht waar je iets aan hebt, en dat je op een papieren lijst nooit had gezien.
Ik laat de nette kant graag zien, maar het echte verhaal zit in wat er níét meteen lukte. Een jaar aan updates, en verreweg de meeste daarvan waren geen nieuwe functies: het waren reparaties aan steeds dezelfde twee dingen. De camera op de telefoon, en een AI die te enthousiast was.
De rode draad: AI is fantastisch in herkennen en inschatten, maar zodra het om een berekening of een beslissing gaat waar je op moet kunnen bouwen, hoort een mens of vaste code aan het stuur. Dat onderscheid was de belangrijkste les van dit hele project.
Je hoeft geen programmeur te zijn om te beginnen. Plak onderstaande prompt in een sterk AI-model (Claude, ChatGPT of Gemini) en laat je een aanpak op maat geven, inclusief wat je vooral níét moet bouwen.
Ik wil een app bouwen die mijn huishoudvoorraad en noodpakket bijhoudt. Het doel: in één oogopslag zien wat ik in huis heb, op tijd gewaarschuwd worden voordat iets over datum gaat, en een eerlijk antwoord op de vraag hoe lang mijn gezin het zou volhouden bij een crisis (op basis van de officiële 72-uursnorm). Interview me eerst: stel maximaal tien vragen over hoe ik nu mijn voorraad bijhoud, welk apparaat ik het meest gebruik (telefoon of laptop), hoeveel personen mijn gezin telt en hoeveel technische ervaring ik heb. Geef daarna een concreet advies: 1. De bouwstenen die ik nodig heb: een database, een snelle manier om items in te voeren, en waar AI wél en niet aan te pas moet komen. 2. Waarom invoer de grootste drempel is en hoe je die verlaagt. Tip uit de praktijk: een etiket of een hele plank fotograferen werkt beter dan barcodes scannen. 3. Eén belangrijke ontwerpregel: laat AI schatten en herkennen, maar laat elke berekening waar een advies op rust in vaste, controleerbare code lopen, zodat hetzelfde altijd hetzelfde antwoord geeft. 4. De valkuilen. Wees eerlijk over wat op mobiel vaak misgaat (de camera) en wat ik in mijn situatie beter níét kan bouwen. Wees kritisch en praktisch. Geen hype, geen toollijstjes zonder reden.
De noodcheck volgt de 72-uursnorm zoals de overheid die adviseert; het houdbaarheidsadvies leunt op de THT- en TGT-richtlijnen van het Voedingscentrum. De tools en concepten achter dit project staan met bron en context beschreven op mijn centrale bronnenlijst.
→ Rijksoverheid - een noodpakket samenstellen (72-uursnorm)
→ Voedingscentrum - het verschil tussen THT en TGT
→ Bekijk de volledige bronnenlijst
Het beeld bovenaan deze pagina is AI-gegenereerd, in dezelfde beeldtaal als de andere projectpagina's.
Zelfde werkwijze, andere toepassingen.