Ik heb een hekel aan het bijhouden van social media. Elke week bedenken wat je post, het schrijven, het inplannen: het kost tijd die ik liever aan bouwen besteed. Dus draaide ik het om. Een AI-assistent schrijft de concepten, ik doe alleen de laatste stap: houden of weg.
Het werkt in vier stappen. Het begint bij een idee of een bron, meestal iets wat ik die week gebouwd of gelezen heb. Daar maakt de assistent een concept van, altijd op een van vier vaste thema's: waar ik aan bouw, wat ik in de praktijk leer, nuchter blijven over wat AI wel en niet kan, en wat ik er creatief mee maak. De meeste ruimte gaat naar de eerste twee, daar heb ik het meeste over te zeggen.
De eerste keer werkte het voor geen meter. Van de twintig concepten keurde ik er acht goed. Te technisch, te "AI-erig", en op het thema lessen niks bruikbaars. Het probleem was niet de inhoud, het was de toon: het klonk als een assistent die over mij schreef, niet als ik.
Dus gaf ik het mijn eigen goedgekeurde posts als voorbeeld, in plaats van algemene sjablonen. De ronde daarna keurde ik er achttien van de twintig goed. Hetzelfde onderwerp dat eerst sneuvelde als rekensom, ging er nu doorheen als verhaal. Het moest leren klinken als ik.
Een keer per week veeg ik erdoorheen. Per post een beslissing: houden of afkeuren. Wat blijft, gaat de planning in. Wat ik afkeur, verdwijnt niet zomaar: het wordt bewaard als voorbeeld van wat níet werkt, en stelt de stijl voor de volgende keer bij. Afkeuren is geen weggegooide moeite, het traint mee.
Wat er verschijnt, verschilt per kanaal. Op X post ik korter en losser, mijn werkplaats-logboek. Op LinkedIn iets meer etalage: rustiger, en bijna altijd met een route terug naar mijn site. Dezelfde week, andere posts.
De belangrijkste regel gaat niet over een exact aantal minuten, maar over hoe het voelt. Het mag me niet meer kosten dan ik eraan wil besteden. Zodra het een verplichting wordt, klopt er iets niet. Voor mij ligt die grens rond een kwartier per week: gaat het daar structureel overheen, of sla ik de veegronde een paar keer over, dan schaal ik terug. Geen enkele post is het waard om er een klus van te maken. Voelt dit weer als werk, dan is het mislukt.
Wat ik eraan overhoud: ik ben zichtbaar zonder dat het me een middag per week kost. De assistent doet het schrijfwerk, ik hou de regie over wat er onder mijn naam naar buiten gaat.
Waar dit begon: ik raakte hierop via Spiral van Every, een schrijftool die je eigen stijl nabootst. Ik gebruik het niet dagelijks, maar het zette me op het spoor: je kunt AI leren klinken als jij, mits je het je eigen werk voert.
