Mijn eerste automatisering was geen ontwerp. Het was kopiëren, plakken en kijken wat er gebeurde. Ik bouwde in n8n, een programma waarin je stap voor stap taken aan elkaar knoopt zonder alles zelf te hoeven programmeren, en had Gemini ernaast als co-piloot. Ik plakte een foutmelding, kreeg een suggestie, plakte die terug, en probeerde opnieuw. Zo, met vallen en opstaan, kreeg ik de eerste automatische rapporten aan de praat.
Dat geklungel was geen omweg, het was de les. Elke fout die ik terugplakte, leerde me iets over hoe de onderdelen samenwerken. Na een week snapte ik meer van hoe data van A naar B stroomt dan een cursus me had bijgebracht, simpelweg omdat ik het werkend moest krijgen.
Op een gegeven moment werkte de flow op mijn laptop. Maar een laptop gaat dicht. Een rapport dat elke ochtend klaar moet staan, kan niet wachten tot ik mijn computer aanzet. Dus verhuisde het naar een eigen server, een VPS, die dag en nacht doordraait. Vanaf dat moment werkte het systeem ook als ik sliep.
Daar kwam het minder spannende werk bij kijken dat het verschil maakt. De server moest beveiligd worden, de automatiseringen moesten blijven draaien, ook na een herstart, en ik wilde 's ochtends kunnen zien wat er 's nachts gebeurd was. Niks daarvan is spannend. Alles daarvan is het verschil tussen een experiment en iets waar je op kunt bouwen.
De laatste grote stap zat in de opslag. In het begin schreef ik alles weg naar Google Sheets, want dat kende ik en het werkte meteen. Tot het niet meer werkte: bij duizenden regels werd het traag en onhandig. Ik verhuisde de gegevens naar Supabase, een echte database. Sinds die overstap kan het systeem veel meer aan, en kan ik veel gerichter terugzoeken wat er wanneer gebeurd is.
En het bleef niet bij die ochtendrapporten. Toen ik mijn AI-assistent Kai ging bouwen, liep ik tegen een grens aan. De standaardmanier om de AI met Notion te laten praten, het programma waarin al mijn taken en kennis staan, was traag: een simpel overzicht van tien taken kostte al elf losse aanvragen. Dus bouwde ik er eigen flows omheen die zo'n vraag in één keer afhandelen. Daarna volgden er meer, elk voor een klus die ik niet telkens met de hand wilde doen. De machine groeide mee met wat ik nodig had.
Het zichtbaarste voorbeeld valt elke ochtend in mijn inbox. Een briefing over de oorlog in Oekraïne en over de tech-wereld, samengesteld terwijl ik sliep, uit bronnen die de server 's nachts zelf ophaalt en laat samenvatten. Geen los kunstje meer, maar het zichtbare topje van de machine eronder.
Benieuwd wat er elke ochtend uitrolt? De dagelijkse briefing die op deze machine draait.
